Udostępnij:

BARDZO WAŻNY PIERWSZY ROK

To co dzieje się w relacji głównego opiekuna z dzieckiem w trakcie pierwszego roku życia jest potężną dawką informacji, które kodują się w organizmie i w przyszłości wpływają na poczucie bezpieczeństwa, postrzeganie świata i regulację emocji.

Obserwując matkę i dziecko w pierwszych miesiącach po narodzinach, dosyć łatwo można dostrzec szczególny rodzaj więzi jakim natura połączyła te dwie istoty. Zapatrzenie, fascynacja, bezgraniczne zakochanie, mowa matczyna i coś wyjątkowego, co sprawia, że mimo zmęczenia, trudów czy bólu, kobieta jest w stanie realizować matczyną miłość.

Neurobehawioralne wyposażenie sprawia, że mała istota potrafi „uwieść” opiekuna, a ten jest w stanie odczytać i odpowiedzieć emocjonalnie na te sygnały. Odruchy ssania, płaczu na różnych tonacjach, przywierania, skoncentrowanego wodzenia wzrokiem, chwytu, reagowania mimicznego służą przywiązaniu. Głównym obiektem zainteresowania noworodka na tym etapie jest ludzka twarz. Wszystkie jego zmysły nastawione są na kontakt z drugim człowiekiem. Mama, która odpowiada na sygnały wysyłane przez dziecko zajmując się nim, dając uwagę, kojąc, reagując na płacz, obdarzając czułością to tzw. matka responsywna. Dzięki niej dziecko otrzymuje zapis o bezpieczeństwie otaczającego go świata oraz własnym wpływie na rzeczywistość. Akcja wywołuje reakcję, zasygnalizowanie dyskomfortu pozwala osiągnąć ulgę. Kształtuje się poczucie sprzyjającego środowiska. Nie do przecenienia jest rola głównego opiekuna w tym okresie.

Responsywna mama jest wspierana przez wydzielane hormony takie jak oksytocyna. Warto jednak pamiętać, że w tym okresie niezwykle istotne jest, aby kobieta otrzymywała wsparcie, bezpieczeństwo, zrozumienie i spokojną przestrzeń. Emocje mamy bezpośrednio wpływają na dziecko, które wychwytuje jej stany, ponieważ jest od niej w pełni zależne. Kiedy mama się boi dziecko także odczuwa zagrożenie i jest to silny lęk dotyczący przetrwania. W późniejszym życiu może przejawiać się jako lęk uogólniony, napięcie czy bezpodstawny niepokój.

Stałość opiekuna i jego empatycznej reakcji wykształca poczucie zaufania. Już w tym okresie pracujemy na to jak dziecko poradzi sobie z emocjami w kolejnych fazach rozwoju. To dzięki doświadczeniu poczucia bezpieczeństwa, w pierwszej ważnej relacji, dziecko będzie miało odwagę do eksplorowania świata i osiągania niezależności w kolejnych etapach życia.

Niemowlę nie ma jeszcze wykształconych procesów analizy i myślenia przyczynowo-skutkowego, dlatego zapis informacji zebranych w tym okresie odbywa się na poziomie doświadczeń biologiczno-społecznych, cielesno-emocjonalnych. To pierwotne i bardzo silne zapisy. Ich pozytywna jakość to lokata, przynosząca zyski aż po późną starość.

Szukaj w innych artykułach po frazie: